اندازه بطری شراب: حجم‌های قانونی، نام‌های رایج و بطری 750 ml

مقدار اسمی، حجمی است که روی برچسب یک بطری شراب از پیش بسته‌بندی‌شده درج می‌شود. برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده‌ای که در اتحادیه اروپا فروخته می‌شود، دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا مقادیر اسمی را به 100 ml، 187 ml، 250 ml، 375 ml، 500 ml، 750 ml، 1 000 ml و 1 500 ml محدود می‌کند. بنابراین تولیدکنندگان، واردکنندگان و خرده‌فروشان هنگام اجرای مقررات اتحادیه اروپا باید دسته شراب و مقدار اسمی درج‌شده روی برچسب را مشخص کنند.

دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فهرستی بسته ارائه می‌کند و اجازه نمی‌دهد یک کسب‌وکار بسته‌بندی هر مقدار اسمی دلخواهی را انتخاب کند. فهرست قانونی اتحادیه اروپا به مقدار شراب اعلام‌شده روی بسته مربوط است، نه تناسبات ظاهری بطری. ارتفاع، عرض، فرم شانه، فرورفتگی کف، رنگ شیشه و نوع درپوش جای مقدار اسمی درج‌شده روی برچسب را نمی‌گیرند.

بطری مرتبط با شراب Burgundy و بطری مرتبط با شراب Bordeaux با وجود تفاوت آشکار در شکل، می‌توانند مقدار اسمی یکسانی داشته باشند. بنابراین شکل منطقه‌ای بطری روش قابل‌اعتمادی برای تعیین حجم نیست. خواندن برچسب از فرض‌کردن بر اساس طرح کلی بطری، وزن شیشه یا سبک ارائه جلوگیری می‌کند.

دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا فهرست شراب بی‌گاز را برای همه دسته‌های شراب به کار نمی‌برد. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا فهرست‌های جداگانه‌ای از مقادیر اسمی برای شراب گازدار و شراب لیکور ارائه می‌کند، درحالی‌که همین دستورالعمل برای شراب زرد فقط مقدار اسمی 620 ml را مجاز می‌داند. قالبی که در یک دسته شراب دیده می‌شود نباید خودبه‌خود در دسته‌ای دیگر نیز قابل استفاده تلقی شود.

مقادیر اسمی قانونی و نام‌های رایج بطری شراب به پرسش‌های متفاوتی پاسخ می‌دهند. مقدار اسمی قانونی، حجم درج‌شده روی برچسب را مشخص می‌کند که طبق چارچوب مربوط مجاز است. نام رایج بطری شراب نشان می‌دهد تولیدکننده، فروشنده، رستوران یا مجموعه‌دار یک قالب را چگونه توصیف می‌کند. پاسخ پرسش قانونی باید از حجم اعلام‌شده و دسته محصول به دست آید و نام رایج صرفاً اطلاعات تکمیلی تلقی شود.

این جدول نباید به‌عنوان فهرستی جهانی برای همه بازارها استفاده شود. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا چارچوب اتحادیه اروپا را که در اینجا شرح داده شده است تنظیم می‌کند، درحالی‌که بازارهای دیگر ممکن است بسته‌بندی و مالیات را به‌شکل متفاوتی سامان دهند. بنابراین توصیف قابل‌اعتماد اندازه بطری، مقدار اسمی درج‌شده روی برچسب، دسته شراب و بازار مورد بحث را مشخص می‌کند.

ایالات متحده نشان می‌دهد چرا بافت بازار اهمیت دارد. اداره مالیات و تجارت الکل و دخانیات، مالیات غیرمستقیم فدرال شراب در ایالات متحده را بر مبنای گالن شراب اداره می‌کند و یک گالن شراب را 3.785 litres تعریف می‌کند. اداره مالیات و تجارت الکل و دخانیات، بطری 750 ml را 0.198 از آن واحد مشمول مالیات در نظر می‌گیرد. این روش مالیاتی، نام‌های رایج بطری را به یک نظام جهانی حجم قانونی تبدیل نمی‌کند.

خواننده برای مقایسه بطری‌ها باید از حجم چاپ‌شده روی برچسب هر بطری آغاز کند. گام بعدی تشخیص این است که محصول شراب بی‌گاز، شراب گازدار، شراب لیکور یا شراب زرد است. سپس شکل بطری و نام رایج می‌توانند بدون کنارزدن مقدار اسمی قانونی، اطلاعات مفیدی ارائه کنند.

در اینجا بطری استاندارد اصطلاح رایج برای بطری‌ای با مقدار اسمی 750 ml است. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 750 ml را در میان مقادیر اسمی مجاز برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا قرار می‌دهد. این دستورالعمل جایگاه قالب را در فهرست قانونی کنونی تعیین می‌کند، اما توضیح نمی‌دهد چرا این قالب در اصل رایج شده است.

توضیحات تاریخی درباره بطری 750 ml اغلب این قالب را به شیشه‌سازی، حمل‌ونقل، تجارت یا رسوم نوشیدن نسبت می‌دهند. یک فهرست قانونی امروزی به‌تنهایی نمی‌تواند هیچ روایت مشخصی درباره منشأ آن را تأیید کند. نتیجه محتاطانه این است که 750 ml قالب تجاری تثبیت‌شده‌ای است که دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا آن را به‌عنوان مقدار اسمی مجاز برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده به رسمیت می‌شناسد.

تمایز میان وضعیت قانونی کنونی و منشأ تاریخی اهمیت دارد. یک قالب ممکن است از طریق رویه تجاری آشنا شود و بعداً در قانون جای بگیرد، بی‌آنکه قانون تاریخچه کامل آن رویه را ثبت کند. بنابراین دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا باید به‌عنوان منبع مقدار اسمی مجاز ذکر شود، نه مدرکی برای اثبات یک توضیح تاریخی مشخص.

قالب 750 ml در مدیریت مالیات فدرال شراب ایالات متحده نیز دیده می‌شود. اداره مالیات و تجارت الکل و دخانیات اعلام می‌کند که برای مقاصد مالیات غیرمستقیم فدرال، یک گالن شراب برابر با 3.785 litres است و بطری 750 ml را 0.198 از آن واحد مشمول مالیات در نظر می‌گیرد. این رابطه مالیاتی نشان می‌دهد قالب تثبیت‌شده بطری از نظر اداری چگونه محاسبه می‌شود، اما ثابت نمی‌کند که مالیات این قالب را به وجود آورده است.

بطری استاندارد برای مقایسه مفید است، زیرا مقدار اسمی اعلام‌شده آن به اندازه ظاهری بطری وابسته نیست. شیشه سنگین، فرورفتگی عمیق کف یا شانه‌های پهن می‌توانند یک بسته را پرحجم‌تر از بسته‌ای دیگر نشان دهند، بی‌آنکه معیار قابل‌اعتمادی از شراب داخل آن ارائه کنند. برچسب، حجم مرتبط برای مقایسه بسته‌ها را مشخص می‌کند.

دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا همچنین 1 000 ml را در مقادیر اسمی مجاز برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا قرار می‌دهد. وجود هم‌زمان 750 ml و 1 000 ml نشان می‌دهد قالب استاندارد آشنا تنها قالب مجاز شراب بی‌گاز نیست. مجازبودن قانونی و رواج در بازار ملاحظاتی مرتبط‌اند، اما یکسان نیستند.

خریدار لازم نیست یک قالب جایگزین مجاز را کم‌اصالت‌تر یا کم‌اهمیت‌تر بداند. مقدار اسمی، میزان محتویات بسته را توصیف می‌کند، نه کیفیت، منشأ یا جایگاه مورد نظر شراب را. سبک شراب، تولیدکننده، پیشینه، وضعیت و نحوه نگهداری باید جداگانه ارزیابی شوند.

بنابراین قابل‌دفاع‌ترین پاسخ به پرسش تاریخی، محدود است. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا تأیید می‌کند که 750 ml مقدار اسمی مجازی برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا است و اداره مالیات و تجارت الکل و دخانیات نیز رابطه بطری 750 ml با واحد مالیاتی گالن شراب ایالات متحده را تأیید می‌کند. با توجه به اطلاعات موجود در اینجا، هیچ‌یک از این دو چارچوب رسمی علت تاریخی قطعی این قالب رایج را مشخص نمی‌کنند.

قالب‌های بزرگ بطری شراب اغلب با نام‌های رایجی مانند magnum، Jeroboam، Rehoboam، Methuselah، Salmanazar، Balthazar، Nebuchadnezzar و Melchizedek توصیف می‌شوند. magnum معمولاً با مقدار اسمی 1 500 ml مرتبط است و دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 1 500 ml را در فهرست مجاز شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا قرار می‌دهد. بدون بررسی برچسب بطری، نباید دیگر نام‌های رایج را بیان قابل‌اعتماد حجم دانست.

نام رایج بطری شراب، اصطلاحی تجاری برای شناسایی یا عرضه یک قالب است. مقدار اسمی قانونی، حجم درج‌شده روی برچسب است که مقررات مربوط آن را به رسمیت می‌شناسند. نام‌های رایج می‌توانند به‌یادماندنی و مفید باشند، اما یک نظام کامل و قانونی بین‌المللی تشکیل نمی‌دهند که برای همه تولیدکنندگان، دسته‌های شراب و بازارها به‌شکلی یکسان اعمال شود.

ارتباط میان یک نام رایج و یک بطری می‌تواند با توجه به بافت تغییر کند. نامی که برای شراب بی‌گاز دیده می‌شود ممکن است در زبان تجاری شراب گازدار کاربرد دیگری داشته باشد، درحالی‌که تولیدکننده‌ای دیگر ممکن است نام رایج را حذف کند و فقط حجم را بنویسد. برچسب همچنان منبع قابل‌اعتماد مقدار اسمی همان بطری عرضه‌شده است.

این نام‌ها معمولاً با چهره‌های تاریخی، کتاب مقدس یا خاندان‌های سلطنتی مرتبط‌اند و به همین دلیل ممکن است توالی آن‌ها رسمی‌تر و استانداردتر از واقع به نظر برسد. به‌یادماندنی‌بودن نام‌ها یکنواختی قانونی ایجاد نمی‌کند. بنابراین هرگاه مقایسه دقیق اهمیت دارد، فهرست فروشنده باید حجم اعلام‌شده را در کنار نام رایج ارائه کند.

این جدول حجم‌های تأییدنشده را به نام‌های رایج نسبت نمی‌دهد. بلکه قاعده اصلی تفسیر را مشخص می‌کند: برای تعیین مقدار اسمی از برچسب استفاده کنید. این رویکرد از ارائه یک شیوه نام‌گذاری منطقه‌ای یا مختص یک دسته به‌عنوان استاندارد قانونی جهانی جلوگیری می‌کند.

بطری‌های بزرگ می‌توانند برای نگهداری و سرو مشکلات عملی ایجاد کنند. ابعاد آن‌ها ممکن است به فضای نگهداری مخصوص، جابه‌جایی ایمن و روشی از پیش برنامه‌ریزی‌شده برای بازکردن و ریختن نیاز داشته باشد. راهنمای نحوه نگهداری شراب اصول نگهداری را توضیح می‌دهد که باید مستقل از نام رایج بطری در نظر گرفته شوند.

بطری‌های بزرگ شراب گازدار اغلب جلوه‌ای تشریفاتی دارند، اما شیوه ارائه جای بررسی حجم را نمی‌گیرد. خوانندگانی که گزینه‌های مناسب جشن را مقایسه می‌کنند، می‌توانند ضمن ارزیابی جداگانه قالب بطری، سبک شراب و قیمت به راهنمای Champagne مقرون‌به‌صرفه مراجعه کنند. نام رایج و برجسته ثابت نمی‌کند که شراب بهتر است یا بسته ارزش خرید بیشتری دارد.

فهرست خرید زمانی شفاف‌تر است که هم نام رایج و هم مقدار اسمی را اعلام کند. اگر نام و برچسب ناسازگار به نظر برسند، مقدار اسمی چاپ‌شده باید مبنای مقایسه حجم باشد. سپس پیش از رسیدن به نتیجه‌ای قانونی باید دسته شراب و بافت بازار بررسی شوند.

تعداد جام‌های یک بطری شراب به مقدار ریخته‌شده در هر جام بستگی دارد. یک بطری استاندارد مقدار اسمی 750 ml دارد که دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا آن را در فهرست مقادیر مجاز برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا قرار می‌دهد. بدون مشخص‌کردن حجم هر سرو نمی‌توان تعداد ثابتی جام اعلام کرد.

این محاسبه از مقدار اسمی درج‌شده روی بطری و حجم سرو مورد نظر استفاده می‌کند. حجم درج‌شده روی بطری را بر حجم در نظر گرفته‌شده برای هر بار ریختن تقسیم کنید. مقدار کمتر در هر سرو امکان تقسیم بطری میان افراد بیشتری را می‌دهد، درحالی‌که سرو سخاوتمندانه‌تر تعداد کمتری فراهم می‌کند.

در مزه‌کردن، صرف غذا در رستوران و دورهمی غیررسمی ممکن است حجم‌های سرو متفاوتی استفاده شود. شکل جام نیز می‌تواند بر میزان پُر به نظر رسیدن آن اثر بگذارد، هرچند ظاهر، حجم را دقیق اندازه نمی‌گیرد. برای برنامه‌ریزی، ظرف مدرج از سنجش سطح شراب نسبت به کاسه جام قابل‌اعتمادتر است.

دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 100 ml، 187 ml، 250 ml، 375 ml، 500 ml، 750 ml، 1 000 ml و 1 500 ml را برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا مجاز می‌داند. هر قالب مجاز را می‌توان با همین روش محاسبه سرو ارزیابی کرد. اگر مقدار اسمی درج‌شده و حجم مورد نظر هر سرو مشخص باشند، نام رایج بطری ضرورتی ندارد.

صرفاً به دلیل آشنابودن نام قالب، نباید تعداد جامی جهانی به magnum نسبت داد. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 1 500 ml را در میان مقادیر اسمی مجاز برای شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا قرار می‌دهد، اما تعداد سروها همچنان به مقدار انتخاب‌شده برای هر بار ریختن بستگی دارد. بنابراین برنامه‌ریزی سرو باید بر حجم استوار باشد، نه عرف.

شراب گازدار از همان اصل محاسبه پیروی می‌کند، هرچند فهرست قانونی مقادیر اسمی آن مختص همین دسته است. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 125 ml، 200 ml، 375 ml، 750 ml و 1 500 ml را برای شراب گازدار فهرست می‌کند. شیوه بازکردن، کف و نحوه ارائه می‌توانند بر سرو اثر بگذارند، اما مقدار موجود همان مقدار اسمی درج‌شده روی برچسب است.

خوانندگانی که یک سبک گازدار انتخاب می‌کنند می‌توانند Prosecco و Champagne را مقایسه کنند، بی‌آنکه سبک و حجم سرو را یک پرسش واحد بدانند. سبک شراب بر طعم، هویت تولید و مناسبت اثر می‌گذارد، درحالی‌که حجم بطری مقدار موجود برای ریختن را تعیین می‌کند. تعداد جام‌ها از حجم انتخاب‌شده برای هر سرو به دست می‌آید، نه از واژه‌های Prosecco یا Champagne.

برنامه‌ریزی دقیق باید اتلاف عملی هنگام بازکردن یا سرو را نیز در نظر بگیرد، به‌ویژه اگر احتمال رسوب، ریختن یا کف‌کردن وجود داشته باشد. نمی‌توان بر اساس نام بطری میزان اتلافی جهانی فرض کرد. مطمئن‌ترین روش این است که از مقدار اسمی درج‌شده استفاده کنید، حجم مورد نظر هر سرو را تعیین کنید و متناسب با رویداد، اتلافی عملی در نظر بگیرید.

magnum می‌تواند متفاوت از بطری استاندارد شراب تکامل یابد، اما این قالب کهنه‌شدن بهتر را تضمین نمی‌کند. magnum معمولاً با مقدار اسمی 1 500 ml مرتبط است و دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 1 500 ml را در فهرست مجاز شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا قرار می‌دهد. قالب بطری فقط بخشی از سابقه نگهداری و تکامل یک شراب است.

استدلال نسبت سطح به حجم بر این ایده استوار است که رابطه میان فضای داخلی بطری و مقدار شراب در یک قالب بزرگ‌تر تفاوت دارد. در شرایط مشابه بسته‌بندی و نگهداری، این رابطه می‌تواند انتظار تکاملی متفاوت را تقویت کند. این اصل مشخص نمی‌کند یک بطری خاص پس از نگهداری چه طعمی خواهد داشت و نرخ تغییر تضمین‌شده‌ای ارائه نمی‌دهد.

عملکرد درپوش همچنان یکی از ملاحظات اصلی است. یکپارچگی درپوش، فضای خالی، وضعیت شراب هنگام بطری‌کردن، جابه‌جایی و نگهداری می‌توانند بر تکامل شراب اثر بگذارند. قالبی که با انتظار مطلوب از کهنه‌شدن همراه است، نمی‌تواند خرابی درپوش یا شرایط زیان‌بار نگهداری را جبران کند.

گرما، نور، لرزش و شرایط ناپایدار نگهداری می‌توانند در هر قالبی به شراب آسیب بزنند. نباید تصور کرد magnum که بد نگهداری شده صرفاً به دلیل شراب بیشتر سالم است و نباید بطری استاندارد که با دقت نگهداری شده به‌دلیل آشناتربودن قالبش نادیده گرفته شود. پیشینه و سابقه نگهداری در کنار مقدار اسمی شایسته توجه‌اند.

سبک شراب نیز بر ارزش نگهداری طولانی‌مدت اثر می‌گذارد. شرابی که برای نوشیدن زودهنگام ساخته شده است، صرفاً به‌دلیل بسته‌بندی در magnum خودبه‌خود برای نگهداری طولانی مناسب نمی‌شود. شرابی که توان تکامل دارد نیز ممکن است در صورت وجود مشکل در بطری، درپوش یا سابقه نگهداری ناامیدکننده باشد.

واژه بهتر نیز نیاز به توضیح دارد. تکامل آهسته‌تر، بیان تازه‌تر میوه یا تعادلی متفاوت ممکن است برای یک نوشنده مطلوب و برای دیگری کمتر مطلوب باشد. قالب بطری می‌تواند بر الگوی تکامل اثر بگذارد، بی‌آنکه کیفیت برتر یا تجربه نوشیدن دلخواه را تضمین کند.

یک تصمیم خرید عملی باید از خود شراب آغاز شود، نه نام رایج قالب. راهنمای نوشیدن مورد نظر تولیدکننده، پیشینه بطری، محیط نگهداری موجود و مناسبت بازکردن آن را در نظر بگیرید. راهنمای ماندگاری شراب درباره شراب بازشده و بازنشده بحث می‌کند و نحوه نگهداری شراب ملاحظات نگهداری مرتبط با هر قالب را پوشش می‌دهد.

magnum می‌تواند برای سهیم‌شدن، ارائه یا نگهداری در سرداب انتخاب مفیدی باشد، اما نام آن هیچ وعده بی‌قیدوشرطی درباره کهنه‌شدن به همراه ندارد. محکم‌ترین نتیجه کیفی است: magnum ممکن است در شرایط مشابه به‌شکلی متفاوت تکامل یابد، درحالی‌که وضعیت درپوش، سبک شراب، پیشینه و نگهداری تعیین می‌کنند این تفاوت مفید است یا نه.

شراب گازدار، شراب لیکور و شراب زرد مقررات جداگانه‌ای برای مقدار اسمی دارند، زیرا دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا آن‌ها را دسته‌های متمایز شراب می‌داند. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 125 ml، 200 ml، 375 ml، 750 ml و 1 500 ml را برای شراب گازدار فهرست می‌کند. همین دستورالعمل، 100 ml، 200 ml، 375 ml، 500 ml، 750 ml، 1 000 ml و 1 500 ml را برای شراب لیکور فهرست می‌کند و 620 ml را تنها مقدار اسمی مجاز برای شراب زرد می‌داند.

دسته شراب، طبقه‌بندی محصولی است که برای تعیین فهرست قابل‌اعمال مقادیر اسمی استفاده می‌شود. فهرست شراب بی‌گاز را نمی‌توان خودکار به شراب گازدار، شراب لیکور یا شراب زرد تعمیم داد. بنابراین شناسایی دسته پیش از مقایسه با فهرست قانونی مربوط انجام می‌شود.

دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، شراب بی‌گاز از پیش بسته‌بندی‌شده فروخته‌شده در اتحادیه اروپا را به 100 ml، 187 ml، 250 ml، 375 ml، 500 ml، 750 ml، 1 000 ml و 1 500 ml محدود می‌کند. تفاوت میان این فهرست و فهرست‌های مختص هر دسته نشان می‌دهد چرا عبارت اندازه‌های بطری شراب بدون مشخص‌کردن نوع شراب می‌تواند ناقص باشد. مقدار اسمی مجاز در یک دسته ممکن است در فهرست دسته‌ای دیگر وجود نداشته باشد.

فهرست جداگانه شراب گازدار توضیح می‌دهد چرا یک بطری آشنای 750 ml شراب گازدار از طریق دسته شراب گازدار به قفسه می‌رسد، نه فهرست شراب بی‌گاز. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 750 ml را در هر دو فهرست قرار می‌دهد، اما مقادیر اسمی مشترک دسته‌های قانونی را با یکدیگر ادغام نمی‌کنند. طبقه‌بندی محصول همچنان اهمیت دارد.

مقررات شراب زرد نمونه‌ای به‌ویژه روشن از اختصاصی‌بودن دسته است. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا فقط مقدار اسمی 620 ml را برای شراب زرد مجاز می‌داند. بنابراین بطری شراب زرد باید بر اساس مدخل شراب زرد ارزیابی شود، نه با استفاده از فهرست شراب بی‌گاز.

فهرست شراب لیکور دلیل دیگری برای پرهیز از جدول جهانی فراهم می‌کند. دستورالعمل 2007/45/EC اتحادیه اروپا، 100 ml، 200 ml، 375 ml، 500 ml، 750 ml، 1 000 ml و 1 500 ml را برای شراب لیکور مجاز می‌داند. برخی از این مقادیر اسمی در فهرست دسته‌های دیگر نیز دیده می‌شوند، اما مبنای قانونی قابل‌اعمال از طبقه‌بندی شراب لیکور ناشی می‌شود.

برای خریداران، ترتیب قابل‌اعتماد این است که دسته شراب را مشخص کنند، مقدار اسمی روی برچسب را بخوانند و سپس هر نام رایج قالب را در نظر بگیرند. شکل بطری به‌تنهایی نمی‌تواند این فرایند را کامل کند. طرح کلی آشنا می‌تواند اطلاعاتی منطقه‌ای یا سبکی ارائه دهد، بی‌آنکه ثابت کند کدام فهرست قانونی اعمال می‌شود.

نام‌های رایج برای شراب گازدار نیز مانند شراب بی‌گاز در درجه دوم اهمیت قرار دارند. نام تشریفاتی یک قالب بزرگ ممکن است در زبان خرده‌فروشی یا مهمان‌داری مفید باشد، اما حجم چاپ‌شده و دسته محصول مقایسه دقیق را تعیین می‌کنند. خوانندگان می‌توانند هنگام مقایسه سبک‌های گازدار از راهنمای Prosecco و Champagne استفاده کنند و در عین حال سبک شراب، نام بطری و مقدار اسمی قانونی را متمایز نگه دارند.